Illegale kijken: de geschiedenis, waarom het zo populair is en of de kijker écht risico loopt

In dit artikel:

Illegaal tv-kijken is in Nederland uitgegroeid tot een massafenomeen: naar schatting gebruiken zo’n 2,3 miljoen mensen illegale IPTV-diensten, en dat aantal is de afgelopen jaren sterk gegroeid. Het artikel laat zien dat dit geen nieuw fenomeen is, maar een voortzetting van een al decennialange strijd tussen betaalzenders en kijkers die willen meeliften zonder vol tarief te betalen. Van zelfgebouwde decoders voor FilmNet in de jaren tachtig, via gekraakte smartcards en cardsharing, kwam de sector uit bij IPTV: televisie via internet, zonder schotel of kabel, die technisch simpel en goedkoop toegankelijk is.

De snelle opmars van illegale IPTV heeft vooral te maken met de prijs en versnippering van het legale aanbod. Streamingdiensten werden duurder, sportrechten gingen voor enorme bedragen over tafel en wie alles legaal wil volgen, betaalt al snel tientallen euro’s per maand. Illegale aanbieders spelen daarop in met complete pakketten voor enkele euro’s per maand, inclusief sport en recente films.

Juridisch is illegaal kijken wel strafbaar, maar in de praktijk worden in Nederland vooral de aanbieders en doorverkopers aangepakt, niet de individuele kijkers. Dat komt deels door privacyregels, beperkte opsporingscapaciteit en de keuze van partijen als BREIN om de bron aan te vallen in plaats van de consument. Toch is de situatie niet blijvend: in andere Europese landen worden al boetes uitgedeeld en livestreams geblokkeerd, en ook vanuit Brussel groeit de druk om de eindgebruiker strenger aan te pakken.