Smart-tv is grootste privacylek in de woonkamer: zo beveilig je jezelf beter

In dit artikel:

Een moderne smart-tv is in feite een computer die veel meer registreert dan alleen het gekozen programma. Via apps, zoekopdrachten, kijktijd, aangesloten HDMI-apparaten en soms microfoons verzamelen televisies gegevens over het gebruik. Het grootste privacyrisico is volgens het artikel daarom niet noodzakelijk een hacker die meekijkt, maar de voortdurende dataverzameling door de tv zelf.

Een belangrijke techniek is Automatic Content Recognition (ACR). Daarmee maakt de televisie een digitale vingerafdruk van beeld en geluid en vergelijkt die met een database. Zo kan ook worden herkend wat via kabel, antenne, een decoder of een gameconsole binnenkomt, inclusief programma, reclame, kanaal, tijdstip en kijkduur. Samsung bevestigt dat dergelijke gegevens met toestemming kunnen worden opgeslagen. Een zaak rond Vizio liet zien dat dit al eerder op grote schaal gebeurde: het bedrijf verzamelde vanaf 2014 kijkgegevens van miljoenen televisies en koppelde IP-adressen aan informatie over onder meer inkomen, leeftijd en gezinssamenstelling. In 2017 betaalde Vizio hiervoor 2,2 miljoen dollar.

Recent onderzoek van Gamers Nexus, Level1Techs en onafhankelijke beveiligingsonderzoekers naar specifieke LG OLED-modellen, waaronder de G5, maakt de zorgen actueler. Onder bepaalde omstandigheden zouden deze toestellen audio kunnen registreren terwijl het scherm uitstaat, de gegevens lokaal bewaren en ze later verzenden zodra de internetverbinding terugkeert. Ook zouden ze apparaten en wifi-netwerken in de omgeving kunnen inventariseren. De bevindingen gelden niet automatisch voor alle LG-televisies, maar tonen wel aan hoe ver de technische mogelijkheden reiken.

Fabrikanten verzamelen de gegevens vooral voor gerichte advertenties, advertentiemeting en koppeling aan demografische of aankoopinformatie. Bedrijven als LG en Samsung hebben daarvoor eigen advertentieplatforms; bij Roku kwam in 2025 87 procent van de omzet uit het platform en slechts 13 procent uit hardware. Consumenten kunnen hun privacy verbeteren door functies zoals ACR en niet-noodzakelijke gegevensverzameling uit te schakelen, al biedt dat geen volledige bescherming. Ook appgebruik, diagnostische gegevens en streaming vallen niet altijd onder dezelfde toestemming. Bovendien krijgen televisies vaak maar enkele jaren softwareondersteuning, terwijl ze ongeveer tien jaar meegaan. Daardoor kunnen oude toestellen kwetsbaar blijven en worden consumenten sneller richting vervanging geduwd.