Waarom multicast voor tv-kijker meer waarde dan unicast heeft

In dit artikel:

Bij televisiekijken via internet bepalen providers zelf hoe zenders bij klanten komen: via unicast, waarbij iedere kijker een afzonderlijke stream ontvangt, of via multicast, waarbij een zender één keer over het netwerk wordt verspreid en pas dichter bij de klant wordt gekopieerd. De kijker merkt die techniek niet direct op, maar het verschil kan groot zijn bij beeldkwaliteit, stabiliteit en vertraging.

Multicast kan een vaste, hogere bitrate bieden en schakelt niet automatisch terug wanneer een verbinding tijdelijk zwaar wordt belast. Daardoor blijft het beeld constanter en is live televisie vaak minder vertraagd. Bij sport kan een doelpunt via multicast doorgaans minstens tien seconden eerder in beeld komen dan via unicast. Ook het zappen verloopt vaak sneller. KPN en Canal Digitaal gebruiken multicast voor een belangrijk deel van hun lineaire aanbod, terwijl Ziggo en DELTA bij IPTV voorlopig unicast toepassen.

Het grootste voordeel van multicast blijkt bij grote aantallen kijkers. Bij unicast groeit het dataverkeer mee met het aantal streams: 10.000 kijkers van dezelfde HD-zender kunnen samen 75 Gb/s aan capaciteit vragen. Bij multicast volstaat binnen delen van het netwerk in principe één stream, ongeacht of tien of een miljoen mensen kijken. Dat maakt de techniek vooral efficiënt tijdens grote live-evenementen.

Daar staan technische en financiële eisen tegenover. Alle netwerkapparatuur tussen de provider en het modem moet multicast ondersteunen, wat op open glasvezelnetwerken niet altijd mogelijk is. Providers moeten bovendien investeren in een eigen IPTV-platform. Unicast werkt vrijwel overal en op veel apparaten, en is geschikter voor functies als terugkijken, pauzeren en cloudopnamen. Daarom kiezen sommige providers, zoals Odido, ondanks de voordelen van multicast volledig voor unicast.